Φάρος του Πνεύματος

Είναι βαρύς ο αγέρας σαν μολύβι Φωνάζω, φωνάζω, φωνάζω Ελάτε γρήγορα σας φωνάζω Να λειώσουμε το μολύβι Κάποιος μου λέει Φωτιά θα πάρεις απ’ την ίδια σου φωνή Θα γίνεις στάχτη Στάχτη σαν τον Κερέμ Που κάηκε απ’ τον έρωτά του Και εγώ του λέω Ας καώ, ας γίνω στάχτη σαν τον Κερέμ Αν δεν καώ εγώ Αν δεν καείς εσύ Αν δεν καούμε εμείς Πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη ( Ο Κερέμ, ένα μυθικό πρόσωπο , δεν θα διστάσει να πέσει νεκρός, δεν θα φοβηθεί να καεί, με μοναδικό σκοπό να σώσει την αγαπημένη του από το πυρωμένο της πουκάμισο.)

Πρώτη Μαΐου κι απ’ τη Βαστίλη ξεκινάνε οι καρδιές των φοιτητών χίλιες σημαίες κόκκινες μαύρες Ο Φρεδερίκο η Κατρίν και η Σιμόν Μέσα στους δρόμους μέσα στο πλήθος τρέχω στους δρόμους ψάχνω στο πλήθος πού ειν’ το κορίτσι το κορίτσι που αγαπώ Πες μου Μαρία μήπως θυμάσαι κείνο το βράδυ που σε πήρα αγκαλιά Πρώτη Μαΐου, όπως και τώρα κι εγώ φιλούσα τα μακριά σου τα μαλλιά Μέσα στους δρόμους μέσα στο πλήθος τρέχω στους δρόμους ψάχνω στο πλήθος πού ειν’ το κορίτσι το κορίτσι που αγαπώ Πρώτη Μαΐου μαύρα τα ξένα κλείσε το τζάμι μην κρυώσει το παιδί Στίχοι - Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Μια φωτογραφία σου ήρθε και σε μένα Μια φωτογραφία σου απ’ τα ξένα Απ’ αυτές που κρατάν οι φοιτητές Απ’ αυτές που ξεσκίζει ο χαφιές Απ’ αυτές που κρεμάν οι φοιτητές Στην καρδία τους Τσε Γκεβάρα Κλείσε το παράθυρο Σφάλισε τις πόρτες Τρέμω για τον άνθρωπο Με τις μπότες Τι ζητά και στους ίσκιους περπατά Τι ζητά και για σένανε ρωτά Τι ζητά και το σπίτι μας κοιτά Κάθε βράδυ Τσε Γκεβάρα Τόσα τριαντάφυλλα Τα `καψε το χιόνι Αχ αυτή η άνοιξη Με ματώνει

Ένας μέρμηγκας κουφός με πήρε απ το χέρι Είμαι λέει ο πιο σοφός σ’ ολόκληρο τ’ ασκέρι Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια χειροκροτάνε μ’ ενθουσιασμό εν δυο προσκυνάμε, εν δυο πολεμάμε, εν δυο δεν πεινάμε Τα βολεύεις μια χαρά σπουδαίο μου μυρμήγκι όμως πρόσεχε καλά τ’ ωραίο σου λαρύγγι Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια χειροκροτάνε μ’ ενθουσιασμό εν δυο προσκυνάμε, εν δυο πολεμάμε, εν δυο μα πεινάμε Πριν προλάβω να του πω το σύστημα ν’ αλλάξει πλάκωσε όλο το χωριό το μέρμηγκα να χάψει Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια χειροκροτάνε μ’ ενθουσιασμό εν δυο προσκυνάμε, εν δυο μα πεινάμε, εν δυο θα σε φάμε!

Έπαιζες το θύμα κι ήταν ένοχοι πολλοί σ’ αυτό το σήριαλ παίζαμε όλοι και ξαφνικά μια νύχτα στην πιο κρίσιμη σκηνή φεύγεις κρυφά απ’ την οθόνη Καλώς ήρθες Μαργαρίτα με τα κόκκινα μαλλιά καλώς ήρθες Μαργαρίτα μες στην πόλη Σε θυμάμαι που κρατούσες κάτι σχέδια παιδικά τώρα κρύβεις μες στην τσέπη το πιστόλι Φώτα, αστυνομία ποιος θα βρει το Ι.Χ. ποιος το φονιά και ποιος το θύμα ο κόσμος θέλει βία περιμένει τη σκηνή κάνε λοιπόν το πρώτο βήμα. Καλώς ήρθες Μαργαρίτα με τα κόκκινα μαλλιά καλώς ήρθες Μαργαρίτα μες στην πόλη Σε θυμάμαι που κρατούσες κάτι σχέδια παιδικά τώρα κρύβεις μες στην τσέπη το πιστόλι

Σ’ ακολουθώ στην τσέπη σου γλιστράω σαν διφραγκάκι τόσο δα μικρό Σ’ ακολουθώ και ξέρω πως χωράω μες στο λακκάκι που `χεις στο λαιμό Έλα κράτησέ με και περπάτησέ με μες στο μαγικό σου το βυθό πάρε με μαζί σου στο βαθύ φιλί σου μη μ’ αφήνεις μόνο θα χαθώ Σ’ ακολουθώ και πάνω σου κολλάω σαν φανελάκι καλοκαιρινό Σ’ ακολουθώ σ’ αγγίζω και πονάω κλείνω τα μάτια και σ’ ακολουθώ

Ποιος το ξέρει, ποιος το ξέρει, πού γυρνάς τη νύχτα αυτή, ποιος καημός και ποιο νυχτέρι, σου ματώνουν την ψυχή. Σβήνουν τ' άστρα ένα ένα, κι όσα σου 'χα ειπωμένα, γίναν δάκρυα παγωμένα, γίνανε σιωπή. Κρύβει η νύχτα το φεγγάρι, κι ούτε φως ούτε λυχνάρι, να μας βγάλει απ' το ψέμα, κι από την ντροπή. Ποιος βοριάς την πόρτα ανοίγει, και για σένανε ρωτά, τούτη η νύχτα πώς θα φύγει, δίχως φως χωρίς φωτιά. Σβήνουν τ' άστρα ένα ένα, κι όσα σου 'χα ειπωμένα, γίναν δάκρυα παγωμένα, γίνανε σιωπή. Κρύβει η νύχτα το φεγγάρι, κι ούτε φως ούτε λυχνάρι, να μας βγάλει απ' το ψέμα, κι από την ντροπή. Σβήνουν τ' άστρα ένα ένα, κι όσα σου 'χα ειπωμένα, γίναν δάκρυα παγωμένα, γίνανε σιωπή. Κρύβει η νύχτα το φεγγάρι, κι ούτε φως ούτε λυχνάρι, να μας βγάλει απ' το ψέμα, κι από την ντροπή

Κύλησε το δάκρυ μου πάνω στο σεντόνι. Άργησες, αγάπη μου, κι έχω μείνει μόνη. Κάπου θα ξεχάστηκες μέσα στο σκοτάδι. Πάγωσε το δάκρυ μου, μάτωσε το βράδυ. Όποιος δει το παλληκάρι να του πει να μην αργεί. Μέσ’ απ’ τα χαράματα κάποιος με φωνάζει, μα η φωνή του χάνεται, σβήνει μες στ’ αγιάζι. Και το παραθύρι μου τώρα πια θα κλείσει. Τ’ όνειρο μαράθηκε πριν να μου μιλήσει. Όποιος δει το παλληκάρι να του πει να μην αργεί.

Η δημιουργία του έχει ριζώσει στις καρδιές όλων. Τον θυμόμαστε και τον τραγουδάμε πάντα. Στην καθημερινότητά μας, στις εξόδους, στις συναυλίες, στις διαδηλώσεις. Ο Μάνος Λοΐζος υπήρξε μια από τις σημαντικότερες δυνάμεις του νεοελληνικού τραγουδιού, καταθέτοντας μουσική μεγάλης έμπνευσης και ταυτόχρονα οικεία και κοσμαγάπητη. Λάτρης του λυρισμού, όπως έχει πει ο Μίκης Θεοδωράκης, «ήταν μια πλαγιά πολύχρωμα λουλούδια που έλαμπαν, καθώς τα χτυπούσε ο ήλιος. Και θα λάμπουν για πάντα και πιο πολύ, όσο θα υπάρχει και θα λάμπει στον κόσμο αυτός ο μοναδικός ήλιος: Η καρδιά του ανθρώπου». Ο Εμμανουήλ Λοΐζος γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1937 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ήταν το μοναδικό παιδί του Ανδρέα Λοΐζου και της Δέσποινας Μανάκη, κόρης γεωπόνου από τη Ρόδο.  «Όταν έχω κέφια, είμαι σε θέση να μελοποιήσω ακόμα και τον τηλεφωνικό κατάλογο...» Με τη μουσική ασχολήθηκε από τα μαθητικά του χρόνια. Γράφτηκε σε τοπικό Ωδείο και άρχισε να μαθαίνει βιολί, αλλά κατέληξε στην κιθ...

Στίχοι: Φώντας Λάδης Μουσική: Μάνος Λοΐζος Στη διαδήλωση κοιτούσες του σωματείου τα πλακάτ. Δεν ζύγωνες, δεν προχωρούσες και πίσω σου ήτανε τα ΜΑΤ. Ένας ξεχωριστός διαβάτης, δεν ήσουν, αδελφέ μου εσύ. Ήσουν υπάλληλος κι εργάτης σαν όλους μες στην πόλη αυτή. Στη διαδήλωση σε είδα μ’ απόφαση να προχωράς. Ανοίξαμε την αλυσίδα κι έγινες ένας από μας. Κι όπως ερχόσουν βήμα βήμα κι όπως ζυγώναμε κι εμείς του φόβου έσπασες το νήμα και τη μιζέρια μιας ζωής.

Στίχοι: Φώντας Λάδης Μουσική: Μάνος Λοΐζος Καταμεσήμερο κι ένας εργάτης μέσα στους δρόμους τριγυρνά. Βδομάδα πέρασε που τον σχολάσαν μ’ άλλους πέντ’ έξι από τη δουλειά. Για τη φαμίλια του, για τον αγώνα, πρέπει ολόρθος να σταθεί. Να κάνει δύναμη, να μη λυγίσει μέχρι το δίκιο του να βρει. Η πίκρα κι η οργή μέσα του πληγή μα στα μάτια του φως. Ζυγώνει η στιγμή που θα γεννηθεί ένας κόσμος σωστός.

Στίχοι Φώντας Λάδης Μουσική: Μάνος Λοΐζος Έφτασε η ώρα για να σηκωθείς εργατιά προχώρα δίπλα σου και μεις Στη δουλειά και στον αγώνα κόντρα πάμε στο χειμώνα ο τροχός για να γυρίσει η ζωή να προχωρήσει Για το μεροδούλι για τη φαμελιά μες στο ξεροβόρι μέσα στη φωτιά Στη δουλειά και στον αγώνα κόντρα πάμε στο χειμώνα ο τροχός για να γυρίσει η ζωή να προχωρήσει Άλλος στο λιμάνι κι άλλος στο γιαπί να καρπίσει η μέρα να `βγει το ψωμί Στη δουλειά και στον αγώνα κόντρα πάμε στο χειμώνα όλη η γη να ομορφύνει τ’ όνειρο ζωή να γίνει

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης Μουσική: Μάνος Λοΐζος Σχεδόν πενήντα χρόνια βάσανα και διωγμοί, τώρα στη μαύρη αρρώστια ανάξια πλερωμή. τώρα στη μαύρη αρρώστια ανάξια πλερωμή. Το δίκιο του αγώνα πολλά σου στέρησε, μα η ζωή λεχώνα ελπίδες γέννησε. μα η ζωή λεχώνα ελπίδες γέννησε Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη σου ζωή, τ' όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου "γιατί". τ' όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου "γιατί". Ποτέ δε λες η μοίρα πως σε αδίκησε, μα μόνο η Ιστορία αλλιώς σου μίλησε. μα μόνο η Ιστορία αλλιώς σου μίλησε. Σκυφτός στα καφενεία, στους δρόμους σκεφτικός, μα χθες μες στην πορεία περνούσες γελαστός. μα χθες μες στην πορεία περνούσες γελαστός. Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη σου ζωή, τ' όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου "γιατί". τ' όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου "γιατί".