Φάρος του Πνεύματος

Τον έχουν αποκαλέσει «Καραγκιόζη του ελληνικού σινεμά» και πιθανότατα έχουν δίκιο, καθώς ο εθνικός μας κωμικός ήταν η απόλυτη ενσάρκωση του λαϊκού κινηματογραφικού ήρωα, κουβαλώντας στις ερμηνείες του όλα όσα απαρτίζουν τη σύγχρονη νεοελληνική ψυχή. Ο αυθεντικότερος εγχώριος κινηματογραφικός ήρωας έβαλε σκοπό της ζωής του να προσφέρει τη χαρά, αν και στην πορεία μίλησε τελικά για όλα, κουβαλώντας πάντα τη σεμνότητα και τη μελαγχολία του ευαίσθητου κλόουν. Ο Βέγγος διέσχισε τη νεοελληνική πραγματικότητα με τη χαρακτηριστική του σφραγίδα, φιλοτεχνώντας μια μοναδική σχέση οικειότητας ανάμεσα στον ίδιο και τον θεατή: ήταν ο δικός μας άνθρωπος, το σπαρταριστό alter ego μας, που μέσα από το πηγαίο του ταλέντο δημιούργησε ένα συνονθύλευμα ανεπανάληπτων στιγμών και αξέχαστων αναμνήσεων, εκφράζοντας συλλογικούς πόνους, φόβους αλλά και καταστάσεις εξόχως ελληνικές. Ο Βέγγος δεν ήταν όμως άλλος ένας κωμικός που εξαντλήθηκε στη φάρσα και το εύκολο γέλιο (αν και όταν το έκανε, το έκανε υπ...

Ο Παναής… δεν υπάρχει! Πολλές δεκαετίες πριν την καθιέρωση από τη νεολαία της συγκεκριμένης έκφρασης, ένας νεαρός γόης από τα Μέγαρα είχε φροντίσει ώστε να την κάνει πραγματικότητα. Και μεταφορικά και… κυριολεκτικά. Εμφανιζόταν από το πουθενά. Πουλούσε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, έταζε έρωτες και γάμους, άδειαζε πορτοφόλια και κομποδέματα και στη συνέχεια εξαφανιζόταν από προσώπου γης. Μεγάλο ταλέντο στην απατεωνιά ο Παναής, μια μικρή γεύση της δράσης του οποίου «πήρε» η Ελλάδα με τη γνωστή ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε ο αξεπέραστος Θανάσης Βέγγος. Κι αν για κάποιους αυτά που έκανε ο Βέγγος στη ταινία δεν… γίνονταν ούτε στο κινηματογράφο, τότε καλά θα κάνουν να αναθεωρήσουν γιατί ο πραγματικός Παναής ήταν απείρως πιο δαιμόνιος και… λαμόγιο. Έδρασε στα χωριά γύρω από την Αθήνα την δεκαετία του 1940 και ανάγκασε τον θυμόσοφο λαό να δημιουργήσει μια έκφραση για να περιγράφει στο εξής όλους τους… «Παναήδες» που έχουν αναγάγει την απατεωνιά σε επιστήμη! Ο όμορφος και δαιμό...

Τα λόγια των σπουδαίων ανθρώπων είναι πάντα επίκαιρα. Τα λόγια αυτού του «καλού μας ανθρώπου», που τίμησε το επάγγελμα καθώς πραγματικά ποιούσε ήθος, σχετικά με την ουσία της ευτυχίας κυριολεκτικά αποτελούν ένα «χαστούκι» στα «θέλω» του σύγχρονου κόσμου. Με απλές κουβέντες ο Θανάσης Βέγγος είχε δώσει τον δικό του, ξεχωριστό ορισμό της ευτυχίας: «Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια… Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν... Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις...» Πηγή:  newsbeast.gr

Ήταν εκεί την άγρια εκείνη νύχτα. Την άγρια νύχτα του θανάτου. Την νύχτα που οι οχτροί μπήκαν στην πόλη και σκότωναν τον εξεγερμένο λαό. Που οι οχτροί ‘ριξαν την πόρτα του Πολυτεχνείου. Που οι οχτροί τραυμάτισαν τους νέους και τις νέες. Ο κύριος Φραγκίσκος Κουνάνης λέει: «Μπροστά μας ο υπέροχος, ο μοναδικός, ο πραγματικός άνθρωπος και ηθοποιός Θανάσης Βέγγος. Είχε ρίξει τις πίσω θέσεις στο κιτρινόμαυρο παλιό ντάτσουν και μας έβαζε μπρούμυτα, μας σκέπαζε με κουβέρτες και από πάνω μας έβαζε μακριές πλάκες φελιζόλ, πέρναγε μέσα από τα μαύρα κοράκια και μας πήγε σπίτι μας….» Ο καλός μας άνθρωπος περίμενε εκεί και τους έβαζε στο αυτοκίνητο. Τους έλεγε να κάτσουν μπρούμυτα να μην τους δουν και τους σκέπαζε με κουβέρτες. Τους πέρναγε μέσα από τα μαύρα κοράκια. Ο καλός μας άνθρωπος. Αυτός εδώ ο πιο καλός, ο Θανάσης ο Βέγγος. Ο ταπεινός, ο όμορφος. Ο καλός μας, ο πιο καλός μας άνθρωπος. Ο Θανάσης ο καλός μας. Καλέ μας άνθρωπε. alfavita.gr