Φάρος του Πνεύματος

  Στην αρχή του χρόνου συγκεντρώθηκαν τα ταγκαλάκια, όπως τα αποκαλούσε ο Άγιος Παΐσιος, και αποφάσισαν να κάνουν μια φάρσα με τους ανθρώπους. Ένα από αυτά είπε: -Τι θα λέγατε να κάναμε λίγη «πλάκα» με τους ανθρώπους, αφαιρώντας τους κάτι; Και τι μπορούμε να τους αφαιρέσουμε; είπε κάποιο άλλο. Μετά από πολλή σκέψη το πιο μικρό είπε: Ας τους πάρουμε την ευτυχία. Το πρόβλημα όμως είναι πού να την κρύψουμε, ώστε να μην τη βρούνε. Κάποιο πρότεινε: Να την κρύψουμε στην κορυφή του ψηλότερου βουνού του κόσμου. -Όχι. Είπε κάποιο άλλο. Οι άνθρωποι διαθέτουν τεράστια δύναμη. Κάποιος θα μπορούσε να πάει να τη βρει και τότε όλοι θα μπορούσαν να ξέρουν πού να την αναζητήσουν. -Τότε να την κρύψουμε στο βυθό της θάλασσας, πρότεινε ένα άλλο ταγκαλάκι. -Όχι, έχουν υπερσύγχρονα υποβρύχια και πολύ σύντομα θα τη βρούνε, αντέτεινε το πρώτο. -Να τη φυγαδέψουμε σε ένα μακρινό πλανήτη, πρότειναν εν χορώ κάποια άλλα. -Τα διαστημόπλοια πάνε κι έρχονται στο διάστημα. Θα την ανακαλύψουν και θα επαίρονται και ...

  Κάποιος γέροντας έμενε στη Θηβαΐδα, σ’ ένα σπήλαιο, κι είχε μαζί του έναν υποτακτικό, δόκιμο. Ο γέροντας είχε συνήθεια κάθε βράδυ να λέη διάφορες συμβουλές στον μαθητή του. Μετά του έδινε ευχή και τον έστελνε να κοιμηθή. Μια μέρα έτυχε να έρθουν μερικοί ευλαβείς κοσμικοί, που είχαν ακούσει για τη μεγάλη αρετή του γέροντα. Ήθελαν να τον επισκεφθούν και να του προσφέρουν και κάτι. Όταν αναχώρησαν οι επισκέπτες, κάθησε πάλι μετά το απόδειπνο ο γέροντας και άρχισε, κατά τη συνήθεια του, να συμβουλεύη τον μαθητή του. Μα καθώς του μιλούσε, κουρασμένος όπως ήταν, τον πήρε ο ύπνος. Ο μαθητής του όμως δεν έφυγε αλλά καθόταν εκεί και τον περίμενε να ξυπνήση, για να του δώση την ευχή του. Η ώρα περνούσε, κι ο γέροντας δεν ξυπνούσε. Οι λογισμοί άρχισαν να ενοχλούν τον υποτακτικό, προτείνοντάς του να φύγη για ύπνο, έστω δίχως την ευχή. Αυτός όμως βίασε τον εαυτό του, αντιστάθηκε στο λογισμό κι έμεινε. Ήρθε πάλι ο ενοχλητικός λογισμός μα πάλι εκείνος δεν έφυγε. Με τον ίδιο τρόπο τον πολέμησε ο...

  Κάποτε, δύο άγιοι ερημίτες έκαναν περίπατο μαζί. Ανταλλάσσοντας ψυχοφελείς σκέψεις, λέει ο ένας ξαφνικά ένα αθώο αστείο κι ο άλλος γελά. Μετά λέει ο δεύτερος στον πρώτο: "Ας γονατίσουμε, αδελφέ, να ευχαριστήσουμε τον Κύριο για το γέλιο, το πολύτιμο αυτό δώρο, που μας χάρισε ο Δημιουργός μας. Και γεμάτοι κατάνυξη, γονάτισαν ευθύς κι ευχαρίστησαν το Θεό. Πηγή: 200 Χριστιανικά ανέκδοτα, Εκδοτικός οίκος Αστήρ

  Τον καιρό που τα παγωτά ήταν πιο φθηνά απ’ότι σήμερα, ένα παιδάκι δέκα ετών μπήκε στο ζαχαροπλαστείο και κάθησε σ’ένα τραπέζι. Η σερβιτόρα τον σέρβιρε μ΄ένα ποτήρι νερό. ’’Πόσο κάνει ένα παγωτό σοκολάτα και με αμύγδαλα από επάνω;’’τη ρώτησε το παιδί.’’Εξήντα δραχμές ‘’απάντησε εκείνη. Το παιδι έβγαλε από την τσέπη μία χούφτα νομίσματα και άρχισε να μετράει.’’Και πόσο κάνει χωρίς αμύγδαλα;’’ρωτησε πάλι σχεδόν ντροπιασμένος. Άλλοι πελάτες περίμεναν να δώσουν παραγγελία και η κοπέλα άρχισε να χάνει την υπομονή της.’’Σαράντα πέντε δραχμές’’ του είπε κάπως απότομα. Το παιδί άρχισε να μετράει πάλι τα νομίσματα και είπε αποφασιστικά’’Θέλω ένα παγωτό σοκολάτα χωρίς αμύγδαλα από επάνω’’. Η σερβιτόρα του έφερε τη παραγγελία μαζί με την απόδειξη και έφυγε. Το παιδί έφαγε το παγωτό,πλήρωσε στο ταμείο και έφυγε. Όταν η σερβιτόρα ήρθε να μαζέψει κόμπιασε και τα μάτια της δάκρυσαν. Εκεί δίπλα από το άδειο πιατάκι και το ποτήρι με το νερό βρισκόνταν ,όμορφα τακτοποιημένα, νομίσματα αξίας δεκαπέν...

     Μια φτωχιά γυναίκα περνούσε κάποτε δίπλα από ένα αμπέλι γεμάτο σταφύλια. «Πως θα ‘θελα να είχα ένα τσαμπί απ’ αυτά!» Εκείνη τη στιγμή, περνά ο νοικοκύρης του αμπελιού. Τη χαιρετά και της λέει: -Κυρούλα, θα ‘θελες κανένα σταφύλι; Και στην καταφατική απάντηση της, χώθηκε μέσα στ’ αμπέλι για να κόψει. Μια φτωχιά γυναίκα περνούσε κάποτε δίπλα από ένα αμπέλι γεμάτο σταφύλια. Η γυναίκα περίμενε. Πέντε, δέκα λεπτά, ένα τέταρτο πέρασαν, χωρίς ο αμπελουργός να φανεί. Βαρέθηκε λοιπόν να τον περιμένει και με την ιδέα πως ο άνθρωπος την είχε ξεχάσει, ξεκίνησε να φύγει. Μα να! Την ίδια στιγμή, φορτωμένος ένα πανέρι με διαλεχτά σταφύλια, φαίνεται μπροστά της και της λέει χαμογελώντας: -Με συμπαθάς που άργησα. Μα ήθελα να σου διαλέξω μερικά καλά. Πολλές φορές, στην προσευχή μας, ζητάμε από τον Κύριο κάτι. Και μην παίρνοντας άμεση απάντηση, θαρρούμε πως ο Θεός αδιαφορεί για μας. Αλλά, μετά από λίγο καιρό, η απάντηση του έρχεται, πλούσια και ευλογημένη, όσο δεν μπορούσαμε να τη φαντα...

    Μερικές κυρίες μαζεύτηκαν σ’ ένα κοσμικό σαλόνι να οργανώσουν καλλιστεία χεριών. Την κρίση την ανέθεσαν σ’ ένα ηλικιωμένο κύριο, που διακρινόταν για τη φρόνιμη και λογική του σκέψη.  Αυτός όμως, μετά την επίδειξη, δεν βιάστηκε καθόλου να αναγγείλει ποια ήρθε πρώτη. “Κάνετε λίγη υπομονή”, είπε. “Θα ρωτήσω τους φτωχούς και αυτοί θα με φωτίσουν να βγάλω σωστή απόφαση. Γιατί πιστεύω ότι τα ωραιότερα χέρια είναι αυτά που σπογγίζουν τα δάκρυα ενός ορφανού, χορταίνουν έναν πεινασμένο και ποτίζουν ένα διψασμένο. 200 Χριστιανικά ανέκδοτα, Εκδοτικός Οίκος Αστήρ

  Ένας γέρος βαρκάρης πήγαινε βόλτα με τη βάρκα του ένα νεαρό. Στο ένα κουπί είχε γραμμένη τη λέξη “Προσευχή”. Στο άλλο, τη λέξη “Εργασία”. Ο νέος στο πρόσεξε και χαμογέλασε ειρωνικά. “ Παππού”, του λέει, “πηγαίνεις πολύ αργά. Οποίος εργάζεται, δεν έχει ανάγκη να προσεύχεται”. Ο βαρκάρης δεν του απάντησε. Μόνο άφησε το κουπί που είχε τη λέξη “Προσευχή” και συνέχισε να κωπηλατεί με το άλλο. Αλλά, όπως ήταν επόμενο, η βάρκα τώρα δεν προχωρούσε καθόλου. Γύριζε πάντα στο ίδιο μέρος. Έτσι έδωσε στο νεαρό να καταλάβει μια μεγάλη αλήθεια: ότι μαζί με την εργασία χρειάζεται και η προσευχή, για να προοδεύει αληθινά ο άνθρωπος. 200 Χριστιανικά ανέκδοτα, Εκδοτικός Οίκος Αστήρ

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας Σοφός γέροντας δάσκαλος. Είχε βαρεθεί να ακούει τον μαθητή του να παραπονιέται συνεχώς έτσι μια μέρα αποφάσισε να τον στείλει να του φέρει λίγο αλάτι. Όταν εκείνος γύρισε πίσω, ο δάσκαλός του είπε να ρίξει μια γερή δόση σε ένα ποτήρι και μετά να το πιεί. «Τι γεύση έχει;» ρώτησε ο δάσκαλος. «Πικρή» είπε ο μαθητής.  Τότε ο δάσκαλος είπε στο νεαρό να πάρει άλλη μια χούφτα αλάτι και μετά να το ρίξει στην κοντινότερη λίμνη.  Ο μαθητής έκανε ότι του είπε.  Έπειτα ο δάσκαλος του είπε να το δοκιμάσει πίνοντας από το νερό της λίμνης και τον ξαναρώτησε τι γεύση έχει. «Γεύση φρεσκάδας» απάντησε ο μαθητής. «Το αλάτι το ένοιωσες καθόλου;» ρώτησε ο δάσκαλος. «Όχι» απάντησε ο νέος. Στο σημείο αυτό ο δάσκαλος έπιασε τα χέρια του μαθητή και του είπε: «Ο πόνος στη ζωή μας είναι σαν το καθαρό αλάτι. Η ποσότητα του πόνου παραμένει η ίδια. Όμως η ποσότητα της πίκρας που δοκιμάζουμε, εξαρτάται κάθε φορά από το δοχείο μέσα στο οποίο βάζουμε τον...

Όταν ήμουν μικρός, διηγείται ένας πιστός άνθρωπος, ήξερα ότι του πατέρα μου του άρεσαν πολύ τα φουντούκια. Δεν τα έβρισκες εύκολα τότε κι έτσι μια μέρα, που βρήκα μερικά, ήμουν πολύ χαρούμενος. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να ζητήσω από τη μητέρα μου να μου τα σπάσει να τα φάω, αλλά μετά υπερίσχυσε η αγάπη μου για τον πατέρα μου. Αποφάσισα να τα φυλάξω για εκείνον. Όταν το βραδάκι γύρισε από τη δουλειά, έτρεξα και του είπα: “Πατέρα, φύλαξα τα φουντούκια για σένα!”. Τα πήρε με πολλή χαρά, αλλά μου φάνηκε παράξενο το ότι δεν έσπασε ούτε ένα για να φάει. Μετά από τριάντα χρόνια, και αφού είχε πια πεθάνει ο πατέρας μου, έμαθα τι έχει γίνει. Είχε τόσο πολύ συγκινηθεί από την αγάπη μου, που είχε κρατήσει τα φουντούκια εκείνα σ’ ένα κουτί μέσα στο γραφείο του!. …………………… Οι άλλοι εκτιμούν τις μικρές πράξεις αγάπης πολύ περισσότερο από ότι εμείς νομίζουμε. …………………. Συχνά αυτές οι μικρές πράξεις κάνουν τη μεγάλη διαφορά. Μια μικρή παραχώρηση της θέσης στη σειρά στο ταμείο, μια ...

Μια μέρα ένας μαθητής αποφάσισε να προκαλέσει τον δάσκαλό του. Έτσι σκέφτηκε να του στήσει μια παγίδα. Έπιασε μια πεταλούδα και την κράτησε στη χούφτα του. Όταν θα πήγαινε στο δάσκαλο θα τον ρώταγε τι είχε στο χέρι του. Κι αν ο δάσκαλος το έβρισκε, τότε θα τον ρωτούσε εάν η πεταλούδα ήταν ζωντανή ή νεκρή. Στην περίπτωση που απαντούσε ότι η πεταλούδα ήταν ζωντανή, τότε θα έσφιγγε το χέρι του και θα τη σκότωνε και το αντίστροφο. Όταν είχαν μάθημα λοιπόν, πλησίασε τον δάσκαλο, μπροστά σε όλους τους υπόλοιπους μαθητές, έτεινε το χέρι προς το μέρος του και τον ρώτησε: – «Δάσκαλε, τι έχω στο χέρι μου;» – «Την ψυχή σου έχεις παιδί μου», απάντησε ατάραχος ο δάσκαλος. Ο μαθητής προβληματίστηκε για λίγο σκεπτόμενος την απάντηση. Κατέληξε ότι ο δάσκαλος είχε δίκιο. Η πεταλούδα ήταν μια ψυχή που θα μπορούσε να είναι και δική του. Ωστόσο, συνέχισε: -«Και είναι ζωντανή η ψυχή μου δάσκαλε ή όχι;» Ο δάσκαλος τον κοίταξε με καλοσύνη στα μάτια και του είπε χαμογελαστά: – «από το χέρ...

«Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:-Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:-Όντως γράφω για σένα. Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.Το παιδί, περίεργο, κοίταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.-Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!-Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο. Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε «Θεό» και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του. Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει ν...

Κάποια μέρα ένας άνδρας είδε μια γριά γυναίκα που καθόταν στην άκρη του δρόμου, αλλά ακόμη και στο λιγοστό φως της ημέρας, μπορούσε να διακρίνει ότι χρειαζόταν βοήθεια… Έτσι παρκάρισε το παλιό του αυτοκίνητο μπροστά στην Μερσεντές της και βγήκε από το αμάξι. Εδώ και αρκετές ώρες κανείς δεν είχε σταματήσει να την βοηθήσει. Θα της έκανε κακό; Δεν φαινόταν από τους καλούς τύπους, φαινόταν πεινασμένος και φτωχός. Εκείνος διέκρινε ότι ήταν φοβισμένη, καθώς καθόταν εκεί έξω μέσα στο κρύο. Κατάλαβε αμέσως πως αισθανόταν η γυναίκα. Εκείνος είπε: “ Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω. Γιατί δεν κάθεσαι να περιμένεις μέσα στο αυτοκίνητο που είναι πιο ζεστά;. Ονομάζομαι Κώστας Ιωάννου.” Το μόνο πρόβλημα είναι ότι είχε ένα σκασμένο λάστιχο, αλλά για την ηλικιωμένη, αυτό ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα. Ο Κώστας έσκυψε κάτω από το αμάξι και έβαλε τον γρύλο τραυματίζοντας τους αγκώνες του. Σύντομα άλλαξε το λάστιχο. Αλλά είχε λερωθεί και τραυματιστεί. Καθώς έσφιγγε τα μπουλόνια, η γυναίκα κατέβασε το...

Ήταν κάποτε μια γριούλα που αφού γέρασε αρκετά αποφάσισε πως καλύτερα θα ήταν για την ίδια, να μπει σε κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων ατόμων. Έτσι ετοίμασε μια μικρή βαλίτσα και με ένα ταξί πήγε. Η νοσοκόμα που γνώριζε για την άφιξη της, την πλησίασε και της είπε: -Ελάτε παρακαλώ να σας δείξω το δωμάτιο σας πριν το ετοιμάσουμε. -Μα δεν χρειάζεται να το δω. Ετοιμάστε το, απάντησε η γριούλα. -Μα έχετε επιλογή ανάμεσα σε 3 είδη αν θέλετε να τα δείτε και να διαλέξετε πιο από όλα σας αρέσει πιο πολύ. -Δεν χρειάζεται καλή μου, επανάλαβε η γριούλα. Δεν χρειάζεται να το δω, μου αρέσει ήδη. -Μα πως; Ξαναρώτησε η νοσοκόμα. Αφού δεν το είδατε. -Δεν χρειάζεται να το δω. Έχω ήδη αποφασίσει ότι μου αρέσει, απάντησε με ένα ζεστό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο γλυκό αλλά γερασμένο προσωπάκι της. Τότε η νοσοκόμα της έδειξε το ένα απ τα 3 δωμάτια και την συνόδεψε μέχρι εκεί. Η γριούλα την ευχαρίστησε και η νοσοκόμα την ρώτησε ξανά με κάποιο δισταγμό. -Είστε σίγουρα εντάξει; Τώρα που το είδ...

Ένας νεαρός κύριος συναντά έναν ηλικιωμένο. -Με θυμάστε; -Όχι. -Υπήρξα μαθητής σας. -Τι κάνεις; Με τι ασχολείσαι;  -Έγινα κι εγώ καθηγητής. -Κρίνεις ότι είσαι καλός στη δουλειά σου; -Η αλήθεια είναι πως ναι. Εσείς με εμπνεύσατε και ήθελα να σας μοιάσω. Περίεργος ο ηλικιωμένος κύριος, ρωτά να μάθει τι του έμεινε στο μυαλό και τον ενέπνευσε σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλει να γίνει κι ο ίδιος καθηγητής. Και ο νεαρός του διηγείται την ακόλουθη ιστορία. -Κάποια μέρα ένας συμμαθητής μου – που ήταν και φίλος μου – ήλθε στην τάξη και μου έδειξε ένα πανέμορφο καινούργιο ρολόι  που είχε στην τσέπη του. Δεν άντεξα στον πειρασμό και κάποια στιγμή του το έκλεψα. Σε λίγο, αντιλήφθηκε ότι το ρολόι έλειπε από την τσέπη του και αμέσως ενημέρωσε τον καθηγητή που μας δίδασκε εκείνη την στιγμή στην τάξη, που ήσασταν εσείς. Εσείς, λοιπόν, απευθυνθήκατε στην τάξη και είπατε:  - Το ρολόι κάποιου συμμαθητή σας εκλάπη κατά την διάρκεια του τρέχοντος μαθήματος. Όποιος το έκλ...

Ένας φτωχός ρώτησε τον σοφό: «Γιατί είμαι τόσο φτωχός;» Ο σοφός του απάντησε: «Γιατί δεν έχεις μάθει να δίνεις.» Ο φτωχός είπε: «Αφού δεν έχω τίποτα να δώσω.»  Ο σοφός απάντησε: «Και όμως έχεις κάτι να δώσεις ……..  -το πρόσωπο, μπορείς να δώσεις στους άλλους ένα χαμόγελο. -το στόμα, μπορείς να επαινέσεις ή να παρηγορήσεις τους άλλους. -την καρδιά, μπορείς να «ανοίξεις» την καρδιά σου στους άλλους. -τα μάτια, μπορείς να κοιτάξεις με τα μάτια της καλοσύνης. -το σώμα, μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για να βοηθήσεις τους άλλους.  Επομένως, στην πραγματικότητα δεν είσαι φτωχός, η «φτώχεια» του πνεύματος είναι η πραγματική φτώχεια.» Πηγή: agiabarbarapatras , Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου του Νέου Θηβών

Μιὰ φορὰ ἦταν ἕνας χωρικὸς ποὺ εἶχε ἕναν γάϊδαρο. Μιὰ μέρα ὁ γάϊδαρος ἔπεσε κατὰ λάθος σὲ ἕνα πηγάδι.... ἄρχισε νὰ γκαρίζει πολὺ δυνατὰ καὶ ὁ χωρικὸς ποὺ τὸν ἄκουσε πῆγε νὰ τὸν βοηθήσει νὰ βγεῖ.... Ἔριξε σχοινιὰ γιὰ νὰ τὸν τραβήξει ἀλλὰ στάθηκε ἀδύνατο. Σκέφτηκε ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ τὸν βγάλει ἔξω κ ἀποφάσισε νὰ μὴν προσπαθήσει παραπάνω ἀλλὰ νὰ τὸν θάψει μέσα σ’ αὐτό, γιὰ νὰ μὴν ἀκούει καὶ τὰ γκαρίσματά του. Ἔτσι φώναξε ὅλους τοὺς γείτονές του νὰ τὸν βοηθήσουν νὰ ρίξει χῶμα στὸ πηγάδι γιὰ νὰ θάψει τὸ ζωντανὸ μιὰ ὥρα ἀρχύτερα. Ὁ γάϊδαρος μόλις κατάλαβε τί συνέβαινε ἄρχισε νὰ γκαρίζει ἀκόμα πιὸ σπαρακτικά. Ὡστόσο μετὰ ἀπὸ λίγη ὥρα τὰ γκαρίσματα σταμάτησαν. Οἱ χωρικοὶ συνέχισαν νὰ ρίχνουν χῶμα.............. Μετὰ ἀπὸ λίγο ὁ ἰδιοκτήτης του, κοίταξε μέσα στὸ πηγάδι καὶ βλέπει ὅτι ὁ γάϊδαρος τίναζε τὸ χῶμα ἀπὸ πάνω του καὶ πατοῦσε πάνω σὲ αὐτὸ γιὰ νὰ ἀνέβει ψηλά. Ἔτσι εἶχε φτάσει σχεδὸν στὴν ἐπιφάνεια κι ἔδωσε ἕνα τελευταῖο σάλτο καὶ ἔτρεξε ἐλεύθερος μακρυά............... Πηγή...

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου ένας στρατιώτης έχασε τη μονάδα του μέσα στον χαμό των εκρήξεων και τον πυροβόλων. Έψαξε για τους συμπολεμιστές του αλλά προς μεγάλη του θλίψη δεν μπόρεσε να τους βρει. Είχε μείνει μόνος του σε κείνο το τόπο. Άκουγε τους εχθρούς να έρχονται κατά το μέρος του. Απεγνωσμένα έψαχνε για καταφύγιο και κάποια στιγμή το μάτι του έπεσε σε κάποιες σπηλιές στα αντυκρινά βράχια. Γρήγορα σκαρφάλωσε και χώθηκε σε μια από αυτές. Παρότι ήταν για την ώρα ασφαλής, διαπίστωσε ότι οι εχθροί δεν θα αργούσαν να σκαρφαλώσουν κι αυτοί, να ψάξουν τις σπηλιές να τον βρουν και να τον σκοτώσουν. Όση ώρα περίμενε προσευχήθηκε στο Θεό «Σε παρακαλώ Θεέ μου, αν θέλεις προστάτεψε με. Παρόλα αυτά ό,τι είναι θέλημα σου σε αγαπώ και σε εμπιστεύομαι» Όταν τέλειωσε τη προσευχή του ξάπλωσε ήρεμος και άκουγε τους εχθρούς που πλησίαζαν. Σκέφτηκε «Όπως βλέπω ο Θεός δεν πρόκειται να με βοηθήσει να γλυτώσω αυτή τη φορά» Τότε παρατήρησε μια αράχνη που ξεκίνησε να υφαίνει...

Ένας άνδρας κάποτε βρήκε το κουκούλι μιας πεταλούδας. Μια μέρα εμφανίστηκε ένα μικρό άνοιγμα. Κάθισε και παρακολουθούσε την πεταλούδα για αρκετές ώρες, καθώς εκείνη προσπαθούσε να περάσει το σώμα της μέσα από το μικρό άνοιγμα. Ύστερα, η πεταλούδα σταμάτησε. Ήταν φανερό πως δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο. Έτσι ο άνδρας αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα. Πήρε ένα ψαλίδι και έκοψε τα κομμάτια από το κουκούλι. Η πεταλούδα βγήκε εύκολα, αλλά είχε πρησμένο σώμα και καχεκτικά φτερά. Ο άνδρας συνέχισε να την παρακολουθεί, περιμένοντας ότι όπου να 'ναι τα φτερά της θα μεγαλώσουν και θα απλωθούν αρκετά για να στηρίξουν το σώμα. Τίποτα δεν έγινε. Στην πραγματικότητα, η πεταλούδα πέρασε την υπόλοιπη ζωή της μπουσουλώντας εδώ κι εκεί δίχως ποτέ της να μπορέσει να πετάξει. Εκείνο που δεν κατάλαβε ο άνδρας μέσα στην καλοσύνη και τη βιασύνη του ήταν αυτό: Το κουκούλι που αντιστεκόταν και η προσπάθεια που χρειαζόταν από την πεταλούδα να περάσει μέσα από το άνοιγμα ήταν ο μόνος τρόπος ν...

Πριν πολλά χρόνια και μετά την λήξη του εμφυλίου σπαραγμού και του αδελφοκτόνου πολέμου, σε κάποιο χωριό, έγινε ένας φόνος, για πολιτικούς μάλλον λόγους και εξαιτίας του μεγάλου φανατισμού, που επικρατούσε εκείνη την εποχή. Κατηγορήθηκε, λοιπόν, κάποιος χωριανός, ο Πέτρος Γ. και με τις μαρτυρίες πέντε συγχωριανών του δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκιση. Ο κατηγορούμενος όμως ισχυρίζετο συνεχώς ότι ήταν αθώος. Κλείσθηκε σε αγροτικές φυλακές, αλλά μέρα-νύχτα διαλαλούσε και μονολογούσε ότι ήταν αθώος. Σ’ αυτές τις φυλακές πήγαινε μια φορά τον μήνα ένας ευλαβέστατος ιερεύς και λειτουργούσε στο εκκλησάκι που υπήρχε και κατόπιν δεχόταν για εξομολόγηση όσους εκ των φυλακισμένων το επιθυμούσαν. Ύστερα από 5-6 μήνες, πήγε και ο εν λόγω χωριανός στον ευλαβή εκείνον ιερέα και εξομολόγο, και ενώπιον του Αγίου Θεού και μπροστά στο πετραχήλι του Πνευματικού, βεβαίωνε με όρκους ότι ήταν αθώος. Από τότε που εξομολογήθηκε μέσα στις φυλακές ο Πέτρος Γ., άλλαξε τελείως δια...

Ένας παππούς περπατούσε σε μία παραλία με τον εγγονό του. Το αγόρι έτρεχε και μάζευε από την παραλία θαλάσσιους αστερίες που έβρισκε πάνω στην άμμο και τους πετούσε πάλι έναν-έναν πίσω στην θάλασσα.  «Γιατί τους πετάς πίσω στην θάλασσα;», ρώτησε απορημένος ο παππούς; «Επειδή τους ξέβρασε έξω προηγουμένως η τρικυμία και αν τους άφηνα εδώ έξω θα ξεραίνονταν και θα πέθαναν! Έτσι τους σώζω την ζωή, παππού!». «Μα παιδάκι μου», απαντά ο παππούς, «αυτή η παραλία εκτείνεται για πολλά χιλιόμετρα κι έχει χιλιάδες ξεβρασμένους αστερίες. Αυτό που με τόσο κόπο κάνεις εσύ τώρα, δεν μπορεί να αλλάξει αυτή την κατάσταση…» Τότε το αγόρι, κρατώντας έναν αστερία στα χέρια του που μόλις μάζεψε, κοντοστάθηκε για λίγο, έπειτα πέταξε τον αστερία με ακόμη περισσότερη δύναμη πίσω στο νερό και απάντησε: «Για αυτόν όμως τον αστερία παππού, την αλλάζει!!!» Και έτσι συνέχισε να μαζεύει αστερίες και να τους επιστέφει πίσω στο νερό με ακόμη περισσότερη όρεξη, μαζί με αυτόν και ο παππούς του! Πηγ...