Φάρος του Πνεύματος

  Κάτι οδοιπόροι που βάδιζαν σε μια παραλία, ανέβηκαν σ’ ένα ύψωμα, και βλέποντας από κει κάτι φρύγανα να επιπλέουν πέρα μακριά, τα πέρασαν για μεγάλο πλοίο, και το περίμεναν ν’ αράξει εκεί. Όταν ο αέρας που φυσούσε έφερε τα φρύγανα λίγο πιο κοντά, τα παρατήρησαν προσεκτικά και είπαν πως είναι πλοίο, αλλά όχι τόσο μεγάλο όσο νόμιζαν πριν. Τέλος, όταν τα έβγαλε έξω το κύμα και είδαν πως είναι φρύγανα, είπαν ο ένας τον άλλον: “Μάταια περιμέναμε κάτι ανύπαρκτο”. Έτσι και μερικοί άνθρωποι, που από μακριά δείχνουν φοβεροί και τρομεροί, αποδεικνύονται, όταν τους γνωρίσεις από κοντά, ανάξιοι λόγου. 

  Ένας ναυαγός που τον ξέβρασε το κύμα στην παραλία, κοιμόταν αποκαμωμένος. Όταν σηκώθηκε, και βλέποντας την θάλασσα, την κατηγορούσε ότι δελεάζει τους ανθρώπους με τη γαλήνια όψη της, μα μόλις τους δεχτεί στους κόλπους της, αγριεύει και τους σκοτώνει. Εκείνη τότε πήρε μορφή γυναίκας και του απάντησε: “Ε συ, μην κατηγορείς εμένα, αλλά τους ανέμους. Γιατί εγώ από τη φύση μου είμαι έτσι όπως με βλέπεις τώρα. Εκείνοι όμως πέφτουν πάνω μου ξαφνικά, σηκώνουν κύματα και με αγριεύουν”. Έτσι κι εμείς, όταν μας κάνουν κακό, δεν πρέπει να κατηγορούμε το φυσικό αυτουργό, όταν εκτελεί εντολές άλλων, αλλά τα αφεντικά του. 

  Ένας κυνηγός πουλιών δέχτηκε την επίσκεψη ενός φίλου του αργά το βράδυ, και μη έχοντας τ να του προσφέρει, άρπαξε την ήρεμη πέρδικά του και ετοιμαζόταν να τη σφάξει. Αυτή τον κατηγόρησε για αχαριστία επειδή ήθελε να τη σκοτώσει, ενώ είχε δει πολλά καλά απ’ αυτήν, μια και παρέσυρε με τη φωνή της τις ομόφυλες της, κι έτσι έπεφταν στα χέρια του. Κι εκείνος της απάντησε: “Μα γι’ αυτό ακριβώς το λόγο θα σε σφάξω, γιατί δεν λυπάσαι τις ομόφυλες σου”. Ο μύθος δηλώνει ότι όσοι προδίδουν τους δικούς τους, επισύρουν το μίσος όχι μόνο αυτών που αδίκησαν, αλλά κι εκείνων στους οποίους προδίνουν.

  Ένας γάιδαρος που τον έσερνε ένας αγωγιάτης, μόλις προχώρησε λίγο στο δρόμο, άφησε το ομαλό μονοπάτι και πήγαινε από τους γκρεμούς. Επειδή λοιπόν κινδύνευε να γκρεμιστεί, ο αγωγιάτης τον έπιασε από την ουρά και προσπαθούσε να τον βάλει πάλι στον ίσιο δρόμο. Εκείνος όμως αντιστεκόταν με δύναμη, και ο αγωγιάτης τον παράτησε λέγοντας: “Νίκησε λοιπόν, κακή νίκη κερδίζεις”. Ο μύθος ταιριάζει σε άνθρωπο καβγατζή και ξεροκέφαλο.

  Κάτι βόδια έσερναν μια άμαξα. Καθώς λοιπόν έτριζε ο άξονας, γύρισαν πίσω και του είπαν: “Ε συ, εμείς κουβαλάμε όλο το βάρος, κι εσύ φωνάζεις;” Έτσι και κάποιοι άνθρωποι υποκρίνονται ότι κουράζονται, ενώ στην πραγματικότητα άλλοι μοχθούν. 

  Η χελώνα και ο λαγός Μια χελώνα κι ένας λαγός τσακώνονταν για το ποιος είναι πιο γρήγορος. Καθόρισαν λοιπόν την ώρα και το μέρος, και άρχισαν αγώνα δρόμου. Ο λαγός, όντας από τη φύση του γοργοπόδαρος, παραμέλησε τον αγώνα, και έπεσε και κοιμήθηκε πλάι στο δρόμο. Η χελώνα, αντίθετα, ξέροντας πως είναι αργή, δεν σταμάτησε καθόλου να τρέχει, κι έτσι ξεπέρασέ το λαγό που κοιμόταν και κέρδισε το έπαθλο της νίκης. Ο μύθος δηλώνει ότι συχνά η κοπιαστική προσπάθεια νικάει το φυσικό χάρισμα, όταν αυτός που το έχει δεν το καλλιεργεί.

  Μια γουρούνα και μια σκύλα μάλωναν μεταξύ τους. Η γουρούνα ορκιζόταν στην Αφροδίτη ότι, αν δεν σωπάσει, θα την κομματιάσει με τα δόντια της, και η σκύλα της έλεγε πως αυτό ακριβώς δείχνει την ανοησία της, αφού είναι γνωστό ότι η Αφροδίτη τη μισεί τόσο, που δεν αφήνει να μπει στο ιερό της όποιον έχει φάει χοιρινό κρέας. Τότε η γουρούνα της απάντησε: "Μα αυτό το κάνει όχι γιατί με μισεί, αλλά γιατί φροντίζει να μη με θυσιάσει κανείς". Έτσι και οι εύστροφοι ρήτορες συχνά μετατρέπουν σε επαίνους τις προσβολές που τους εκτοξεύουν οι εχθροί τους.

Ένα αγριογούρουνο κι ένα άλογο έβοσκαν μαζί. Επειδή όμως το αγριογούρουνο κατέστρεφε κάθε μέρα το χορτάρι και θόλωνε το νερό, το άλογο, για να το σταματήσει, ζήτησε τη συνδρομή ενός κυνηγού. Εκείνος του είπε ότι για να το βοηθήσει, έπρεπε να τον αφήσει να του περάσει χαλινάρι και να τον δεχτεί για αναβάτη, και το άλογο συμφώνησε σε όλα. Έτσι ο κυνηγός το καβάλησε και κατατρόπωσε το αγριογούρουνο, Μετά όμως πήρε μαζί του το άλογο και το έδεσε στο παχνί. Έτσι πολλοί, από το απερίσκεπτο πάθος τους να αποκρούσουν τους εχθρούς τους, γίνονται υποχείρια άλλων.

  Κάποτε ένα σκουλήκι είδε ένα μεγάλο φίδι να κοιμάται κάτω από μια συκιά πλάι στο δρόμο, και ζήλεψε το μήκος του. Θέλοντας λοιπόν να το φτάσει, ξάπλωσε δίπλα του και προσπαθούσε να τεντωθεί, ώσπου στο τέλος, από το πολύ ζόρι, άθελά του κόπηκε στα δύο. Τα ίδια παθαίνουν και όσοι συναγωνίζονται τους καλύτερούς τους: πριν μπορέσουν να φτάσουν, κόβονται στα δύο. 

  Ένα παγώνι κορόιδευε ένα γερανό για το χρώμα του λέγοντας: “Εγώ είμαι ντυμένο με χρυσάφι και πορφύρα, ενώ εσύ δεν έχεις τίποτε το ωραίο στα φτερά σου”. Κι εκείνος απάντησε: “Εγώ όμως τραγουδάω κοντά στα αστέρια και πετάω στα ουράνια ύψη, ενώ εσύ περπατάς κάτω με τις κότες, σαν τον κόκορα”. Ο μύθος διδάσκει ότι είναι προτιμότερο να φοράς φτωχικά ρούχα και να είσαι διάσημος, παρά να ζεις άδοξα κομπάζοντας για τα πλούτη σου. 

  Ένα παιδί κοιμόταν πλάι σ’ ένα πηγάδι. Παρουσιάστηκε τότε δίπλα του η θεά Τύχη και του φώναξε: “Ξύπνα και φύγε από δω, μήπως πέσεις μέσα στο πηγάδι, και μετά κατηγορήσουν όλοι εμένα, την Τύχη, γι’ αυτό”. Ο μύθος δηλώνει ότι συχνά, όταν δυστύχουμε και κινδυνεύουμε από δικό μας λάθος, ρίχνουμε το φταίξιμο στην Τύχη. 

        Ένας αγωγιάτης φόρτωσε ένα γάιδαρο κι ένα μουλάρι, και άρχισαν να βαδίζουν. Ο γάιδαρος, όσο προχωρούσαν στην πεδιάδα, υπέμενε το βάρος. Όταν όμως έφτασαν σ’ ένα βουνό, μην μπορώντας να το αντέξει, παρακαλούσε το μουλάρι να πάρει ένα μέρος του φορτίου του, για να καταφέρει κι αυτός να κουβαλήσει το υπόλοιπο. Εκείνο ωστόσο δεν του έδωσε καμία σημασία, κι έτσι ο γάιδαρος γκρεμίστηκε και έγινε κομμάτια. Ο αγωγιάτης, μη ξέροντας τι να κάνει, φόρτωσε στο μουλάρι όχι μόνο το φορτίο του γαϊδάρου, μα και το τομάρι του. Τότε εκείνο, καταπονημένο, είπε: “Καλά να πάθω. Αν δεχόμουν να ελαφρώσω λίγο το γάιδαρο τότε που με παρακαλούσε, δεν θα αναγκαζόμουν τώρα να κουβαλάω μαζί με το φορτίο του και τον ίδιο”. Έτσι και μερικοί δανειστές, αρνούμενοι να δώσουν λίγα χρήματα στους οφειλέτες τους, συχνά χάνουν και το κεφάλαιό τους. 

      Ένας οδοιπόρος που βάδιζε μέσα στο καταχείμωνο, είδε μια οχιά ετοιμοθάνατη από το κρύο, τη λυπήθηκε, τη σήκωσε και την έβαλε στον κόρφο του προσπαθώντας να τη ζεστάνει. Εκείνη, όσο ήταν παγωμένη, καθόταν ήσυχη, μόλις όμως ζεστάθηκε, τον δάγκωσε στην κοιλιά. Τότε αυτός, λίγο πριν πεθάνει, αναφώνησε: “Καλά να πάθω. Τι ήθελα να γλιτώσω από το θάνατο ένα ζώο που, και γερό αν ήταν, θα έπρεπε να το σκοτώσω;” Ο μύθος δηλώνει πως, αν ευεργετήσεις έναν κακούργο, όχι μόνο δεν θα στο ανταποδώσει, αλλά θα στραφεί και εναντίον σου.

    Ένα πρόβατο, που το κούρευαν αδέξια, είπε στον κουρέα: “Αν ψάχνεις για μαλλί, κόβε πιο πάνω, αν πάλι θέλεις κρέας, σφάξε με μια κι έξω να γλιτώσω και μη με ταλαιπωρείς λίγο-λίγο”. Ο μύθος ταιριάζει σε όσους ασχολούνται με τις τέχνες χωρίς να έχουν τις απαιτούμενες δεξιότητες. 

  Ένα αγριογούρουνο στεκόταν δίπλα σ’ ένα δέντρο και ακόνιζε για τα δόντια του. Μια αλεπού ρώτησε γιατί τα ακονίζει, αφού δεν το απειλεί κανένας κυνηγός ή οποιοσδήποτε άλλος κίνδυνος. Κι εκείνο της απάντησε: “Έχω το λόγο μου που το κάνω, γιατί, αν εμφανιστεί ξαφνικά κάποιος κίνδυνος, δεν θα ασχοληθώ τότε με το ακόνισμα, αλλά θα έχω τα δόντια μου έτοιμα για να τα χρησιμοποιήσω”. Ο μύθος μας διδάσκει ότι πρέπει να προετοιμαζόμαστε πριν μας βρει ο κίνδυνος.

Ένα φίδι που το πατούσαν πολλοί άνθρωποι, παραπονέθηκε στο Δία. Κι ο θεός του απάντησε: “Μα αν δάγκωνες τον πρώτο που σε πάτησε, ο δεύτερος δεν θα τολμούσε να κάνει το ίδιο”. Ο μύθος δηλώνει ότι όσοι αποκρούουν τον πρώτο που θα τους πειράξει, προκαλούν δέος στους επόμενους.

Ένας βοσκός οδήγησε τα πρόβατα του σ’ ένα δάσος με βελανιδιές. Εκεί είδε μια τεράστια βελανιδιά γεμάτη βελανίδια. Έστρωσε λοιπόν από κάτω το πανωφόρι του, ανέβηκε στο δέντρο και τίναζε τους καρπούς. Τα πρόβατα, τώρα, καθώς έτρωγαν τα βελανίδια, έφαγαν άθελά τους και το πανωφόρι. Όταν λοιπόν κατέβηκε ο βοσκός και είδε τι έγινε, τους είπε: “Τρισάθλια ζώα, στους άλλους δίνετε το μαλλί σας για να κάνουν ρούχα, κι από μένα, πού σας τρέφω, στερήσατε το πανωφόρι”. Έτσι και πολλοί άνθρωποι ευεργετούν από άγνοια ανθρώπους άσχετους και κάνουν ζημιά στους δικούς τους.

Μια φορά σ’ ένα σπίτι μάλωναν ένα φίδι και μια γάτα. Τα ποντίκια, που ζούσαν εκεί και που καθημερινά έπεφταν θύματα και των δύο, βλέποντας τον τσακωμό, βγήκαν έξω. Μόλις όμως τα είδαν οι μονομάχοι, άφησαν τον καυγά και όρμησαν πάνω τους. Έτσι και στις πόλεις, όσοι ανακατεύονται απερίσκεπτα στις διαμάχες των δημαγωγών, τελικά τους χτυπούν και οι δύο φατρίες. 

Ένα περιστέρι που το βασάνιζε η δίψα, βλέποντας σ’ ένα ζωγραφικό πίνακα ένα ποτήρι νερό, το νόμισε για αληθινό. Όρμησε λοιπόν με μεγάλη φορά κι έπεσε απερίσκεπτα πάνω στον πίνακα, με αποτέλεσμα να σπάσουν τα φτερά του. Έτσι έπεσε καταγής και το έπιασε κάποιος περαστικός. Έτσι και μερικοί άνθρωποι, παρασυρμένοι από κάποια έντονη επιθυμία τους, ενεργούν ασυλλόγιστα και καταστρέφονται.

Ένα κυνηγετικό σκυλί είδε ένα λιοντάρι και το πήρε στο κυνήγι. Μόλις όμως εκείνο γύρισε και βρυχήθηκε, το σκυλί φοβήθηκε και το ‘βαλε στα πόδια.Τότε μια αλεπού που το είδε, του είπε: “Βρε κακομοίρη, κυνηγούσες ολόκληρο λιοντάρι και δεν άντεξες ούτε το βρυχηθμό του;” Ο μύθος ταιριάζει σε ανθρώπους θρασείς, που επιχειρούν να συκοφαντήσουν πολύ ισχυρότερους τους, μα όταν εκείνοι τους αντισταθούν, αμέσως κάνουν πίσω.